આત્મહત્યા

 saath1saath-150x150

FEELING DEPRESSED/SUICIDAL?

CONTACT :

B-12, Nilamber Complex, St. Xavier’s College corner,
H.L. Commerce College Road,
Ahmedabad – 380 009. INDIA
Phone : 26305544 | 26300222 |26929821
Open 1:00 p.m. to 7:00 p.m. each day of the week (including all holidays)
An Organisation that Values Human Life
Director : Ms. Anju Mukul Sheth

શું તમને લાગે છે કે આ રીતે જીવવા કરતા તો મરી જઉ શારું. શું તમને લાગે છે કે કોઇ મારી વાત નથી શાંભડતુ?. શુ તમને લાગે છે. કોઇ તમારું મીત્ર નથી. તમારે કહેવું છે પણ કોઇ મીત્ર નથી કે જેને ખુલ્લા દીલથી કહી શકો. તમારી લાગણી વ્યક્ત કરતા ડર કે શંકોચ લાગે છે. તો તમે ઉપરના નંબર પર ફોન કરી શકો છો. અહીં સંપુર્ણ ગોપનીયતા સાથે તમારી વાત એક મીત્રની જેમ શાંભડવામાં આવશે. અને વિશ્વાસ રાખો, મનોવિજ્ઞાનના એ મહા-શીધ્ધાંત પર કે માત્ર દીલની વાત કોઇને કહીં દેવાથી કેટલી ઉર્જા પ્રાપ્ત થાય છે. અહી માત્ર વાત શાંભડવામાં નથી આવતી પણ એક મીત્રની જેમ કેવી રીતે શાંભડવું એની ટ્રેની પામેલા કુશળ સ્વયંસેવકો છે, જે તમારી અંદર જ છુપાયેલા ઉપાયો સુધી તમને જ લઇ જવામાં કદાચ માર્ગદર્શક થઇ શકે છે.
તા. ક –
મીત્રો, આ વિષય લેવાનું મન મને માત્ર એટલા માટે થયુ કે, જ્યારે ગુગલ પર આ શબ્દ ટાઇપ કર્યો તો કોઇ મદદ ન મડી. પરંતુ suiside ટાઇપ કર્યુ તો ઘણી મદદ મળી.તમે રખે માનતા મને આત્મહત્યા કરવાનું મન છે, પરંતુ. આ મારો ગમતો વિષય છે. કદાચ કોઇ વ્યક્તી આત્મહત્યા કરતા પહેલા ગુગલ પર આત્મહત્યા શબ્દ ટાઇપ કરે. તો એને એવી પેજ મળે જે એને આત્મહત્યા કરતા રોકે આ જ માત્ર એક ઉદ્દેશ છે.
મીત્રો તમે આ પેજને શેર કર્શો કે વારંવાર વાંચશો તો આ પેજનું રેંક ઉપર જશે. અને તે દ્વારા તમે સેવાનું જ કામ કરશો. વધું વીગતો ફરી ક્યારેક લખીશ.

Advertisements

Leave a comment

સમાજસેવાનું પ્રમાણપત્ર

દુનિયાના સૌથી વધારે યુવાનો ભારતમાં છે. આને આપણે યુવાધન પણ કહીએ છીએ. પરંતુ આ ધનનો આપણે અનેક રીતે વેળ્ફી રહ્યા છે. અને તેના સંવર્ધનની બાબતમાં પણ ઘણાજ બેફીકર છીએ. આજનો યુવાન તેનો સૌથી વધારે સમય સારા ટકા લાવવામાં વેળફતો રહ્યો છે. અને તેના માટે તેને એવા વિષયોનો અભ્યાસ કરતા રહેવાનો હોય છે જે તેને જીવનમાં ક્યારેય કામ નથી લાગતો. જેમકે કયા વિષયમાં એન્જીનીરીંગ કરે અને ક્યા ક્ષેત્રામાં કામ કરે તેનો કોઇ સંબંધ નહી. શુ ભણ્યા અને શુ કામ લાગ્યુ તેનો સર્વે કરે તો લગભગ ૯૦% આપણે ખોટા પડીયે. હવામાન ની આગહીઓ પાછડ જેટલો સમય બગાડીયે તેટલો પણ જો સમય આપણે ૪ વર્શ પછી ક્યા ક્ષેત્રોમાં નોકરીની તકો ઉભી થશે તેવા સંશોધન કરીયે અને તેના આધારે યુવાનો તૈયાર કરીયે તો પણ  ઘણો ફાયદો થાય.દેસમાં કેટલાય યુવાનો  અભણ છે. તેમને પાયાના શિક્ષણનો તો અભાવ છે જ પરંતુ  સામાન્ય નોકરી કે ધંધામાં કામ લાગે તેવા ક્ષિક્ષણનો પણ સદંતર અભાવ જોવા મળે છે.

દેસમાં સેવાના એવા કેટલાય ક્ષેત્રો છે જ્યા આપણે યુવાનો સિધા જ કામે લગાવી સકીએ છીએ.હું પહેલા પણ લખી ચુક્યો છું કે જો ભારતનો દરેક યુવા સ્નાતક કાળ દરમીયાન માત્ર ૬ માસ માટે  પણ જો લસ્કર, પોલિસ ખાતુ, આરોગ્ય, ગ્રામ્ય સેવાઓ, સીક્ષણ અને મુળ તો સમાજસેવાના ક્ષેત્રોમાં કામે લગાવીએ તો દેસની ઘણીખરી સમસ્યાનો નો ઉકેલ મળી સકે તેમ છે. આના ઘણા બધા અન્ય લાભો પણ છે.  દેસને યુવા શક્તી લગભગ મફતના ભાવે મળૅ તે તો સિધુસાદુ ગણીત ખરું જ. પણ યુવાનોને પણ આમાંથી ઘણૂ જ શીખવા મળસે, કમસે કમ  જિવનમાં ક્યારેય કામ ન લાગે તેવા કેટલાય વીષયોમાંથી એક ઓછો કરીને સમાજસેવાનો આ વિષય ઉમેરીએ તો આર્ટસ, કોમર્સ, વિજ્ઞાન એવા બધા ક્ષેત્રોના યુવાનો જીવનભર કામ લાગે તેટલુ શિખવાડી દેશે. અને યુવાનોની હાજરીથી આ બધા ક્ષેત્રોમાં આળસ, ભ્રસ્ટાચાર કદાચ થોડૉ ઓછો પણ થઇ શકે.

દેસમાં કોર્પોરેટ સોસ્યલ રીસ્પોંસીબીલિટી,(કંપનીની સામાજીક જવાબદારી) નો વિચાર ઘણો જાણીતો છે. જેમાં દરેક કંપની કોઇને ને કોઇ સામાજીક કાર્યોને જવાબદારી લે છે. પરંતુ સોસ્યલ ઇન્ટર્નશીપ  જેવુ નામ મે પહેલી વખત શાંભડ્યુ.

ભારત સરકારની માનવ સંશાધન વિભાગ તરફથી જારી કરેલી ગાઇડ્લાઇન પ્રમાણે દરેક ટકનીકલ પ્રોગ્રામના ૨૦% માનવીયતા અને મેનેજમેંટને લગતા હોવા જોઇએ. ગુજરાતમાં ગાંધીનગર સ્થીત પંડિત દિનદયાલ પેટ્રોલિયમ યુનિવર્સિટી(PDPU) કોલેજ તરફથી આ માનવીયતા વાળૉ મુદ્દો ઉપાડવામાં આવ્યો, તે ખુબ જ સરાહના માગે તેવો છે. આ લોકોને  સોસ્યલ સર્વીસ ઇંટર્નશીપ નામનો એક કાર્યક્રમ શરુ કર્યો છે. જે અંતર્ગત પ્રથમ વર્ષ પુરુ કરેલ દરેક વીધ્યાર્થીએ ઉનાળુ વેકેશનમાં એક માસ માટે આજુબાજુના NGO નો સંપર્ક કરી તેમને ૧ માસ માટે સમાજસેવાના વિવિધ કાર્યોમાં મદદ કરવી. અને NGO તરફથી આ વિધ્યાર્થીને એક સર્ટીફીકેટ મળે. જેને લીધે આ વિધ્યાર્થીને ૪ ક્રેડીટ મળૅ જે લગભગ એક વિષય જેટલી છે. .વધુ વિગત માટે ક્લિક કરો.  જો આવુ જ કામ દરેક કોલેજ ઉપાડે તો દેસને ઘણી સેવા મળે.

હું ૧-૨ NGO સાથે જોડાયેલો હોવાથી આવા ૮ જેટલા વિધ્યાર્થીઓ સાથે કામ કરવાની જવાબદારી મળી. આમાંના મોટાભાગના લોકોને તો માત્ર સર્ટીફીકેટમાં જ રસ હોય. પરંત આના માટે જવાબદાર આપણો સમાજ જ છે, વિધ્યાર્થીને માત્ર એક જ કામ શોંપ્યુ અને તે માર્કસ ભેગા કરવાનુ. એટલે સમાજસેવાનુ કામ કરાવવા માટે પણ બીજો કોઇ રસ્તો બચ્યો નથી.

મારી વેબસાઈટની મુલાકાત અચુક લેશો. www.humchale.in

, , , , , , , ,

Leave a comment

પોલિસનો એક બીજો ચહેરો.

 

કેટલાક નામ એવા છે, જે શાંભળીને   આપણા મનમાં અમુક પ્રકારની છાપ બની જતી હોય છે. અને પોલિસ એ આવુજ એક નામ છે. બહુજ ઓછા લોકો હશે, જેને પોલિસ માટે સારી છાપ હશે. ૧૯૮૦ પહેલાની ફિલ્મો જોશો તો તમને બધા પોલિસવાળા ઇમાનનદાર મળશે. પરંતુ ધીરેધીરે, આ ઇમાનદારી ઓછી થવા લાગી અને  અમુક ફિલ્મોમાં તો શરમથી માથુ જુકી જાય તેવી છાપ ઉપસાવવામાં આવી. પાછળથી આમાં પ્રીંટ મિડીયા અને T.V પણ આવ્યા તેમણે પણ આ જ છાપને મજબુત કરવા તન મન અને ધન લગાવ્યા.આજે પરીસ્થીતી એવી છે કે સમાચાર એટલે કશુક ખરાબ. સારા અને સમાચાર  હોય જ ન શકે. આ નશો એટલો જડ થયો કે આજે સારા સમાચારો બતાવવામાં આવે છે તો પણ પબ્લિક તેને જોતી નથી.

હું હંમેશા વિચારતો કે પોલીસખાતામાં સમાજની સેવા કરવાની સૌથી વધારે તકો હોય છે. આપણે બધા સમાજ સેવા માટે જરુરીયાત મંદો ને શોધવા જવું પડે અને  તેમાં પણ સાચી જરુરીયાત કોણે છે એ જાણવું ઘણુ મુશ્કેલ. પરંતુ પોલિસ માટે બધુ દિવા જેવુ સાફ. અને સેવા એ તો એની ફરજનો સૌથી મોટો હિસ્સો.

આપણામાંથી કેટલાને યાદ હશે કે પોલિસે ફરજ ઉપરાંત સાર કામ કર્યા હોય. હકિકત તો એ છે કે પોલિસ પણ આખરે તો માણસોની બનેલી છે અને સત્કર્મોનુ આકર્ષણ તેમને પણ હોય. વ્યક્તીગત કે પછી ફરજના ભાગ રુપે આ લોકો પણ ઘણા સારા કામો કરતા હોય છે. એમાનાં કેટલાય સારા કામો એવા હોય છે કે જેને લખી ના શકાય. અને એટલે જ કદાચ આ લોકોએ પોતાના સારા કામોનો ઢંઢેરો પિટવાનું નથી માન્યુ. અથવાતો પછી માહીતીની  ગોપનીયતા પણ ખરી જ. તમારામાથી કેટલાને ખબર છે કે દરેક કોન્સ્ટેબલ અથવા રાઇટરની જવાબદારીમાં પોતાના વિસ્તારમાં આવેલા એકલા વડીલોને  મળવાનુ. હોય છે. અને એનો રીપોર્ટ પણ બનાવવાનો હોય છે.

હુ છેલ્લા એક મહીનાથી પ્રયત્ના કરી રહ્યો હતો કે આ એક કામ માટે હુ પોલિસને સાથ આપુ. તમે તો સારી રીતે જાણો છો પોલિસનો તો સ્વભાવ જ છે દરેક પર સંકા કરવી. વડી પાછુ આ તો સરકારી ખાતુ એટલે કશું ઝડપથી તો ન જ થાય. પરંતુ મે હિમ્મત ન હારી. આખરે તક મળી એક પોલિસવાળા સાથે  તેના બાઇક પર બેસીને તેના વિસ્તારના એક્લવાયા વ્રુધ્ધોને મળવાની.

આ પોલિસચોકિમાં મારો અનુભવ તદ્દન વિપરીત રહ્યો, આ માણસે મારી સાથે અને ત્યાના દરેક સાથે બહું પ્રેમ પુર્વક વાત કરતો જોયો. મારા માટે ઠંડુ પીણુ પણ મંગાવવામાં આવ્યુ. તેની ઉંમર લગભગ ૩૦ વર્ષની હશે. અમે સાથે લંચ પણ લિધો, એને મને લંચના પૈસા પણ ન આપવા દીધા. દરેક વ્રુધ્ધ સાથે આ માણસ એટલા પ્રેમથી વાત કરતો કે બધાને લાગે જાણે પુત્ર હોય તો આવો. તેણે લગભા બધાને કહ્યુ હશે “ બા તમને કોઇ હેરાન તો નથી કરતુ ને , હોય તો બોલો હમણા જ જેલમાં પુરી દઉ” એક કપલના ૩ સંતાનો લાખો કમાતા, પણ છેલ્લા ૩૦ વર્ષથી મળતા નથી, તેમને ખાવા માટે ટીફીન બંધાવેલ છે. “ બા તમે કહો તો તમારા બધી વહુઓને જેલમાં પુરી દઉ”.

મારો પ્લાન એવો છે કે, હું એક સ્વયંસેવકોની તુકડી બનાવુ કે જે આ કામ પોલીસ ખાતા તરફથી દર અઠવાડીએ કરે, અને પોલિસને પોતાના કામનો રીપોર્ટ પણ આપે. જોઇએ છે કેટલી સફળતા મળે છે.

please visit my website humchale.in

 

, , , , ,

Leave a comment

Thank you Singapore

સિંગાપોરે અને ત્યાના લોકોની શિસ્તતા અને સાચી દેસ-વફાદારી વિષે તો તમે ઘણુ વાંચ્યુ હશે. દેસ ભક્તી ના લાગણીવેડા કરતા  દેસ-વફાદારી એ વધુ સારો સબ્દ હશે. આપણા દેસમાં દેસ-ભક્તી ના ઘણા ઉભરા થાય છે. પણ હકીકત એ છે કે પ્રસંગ પતે એટલે ખંખેરી લેવાનુ.

આજે હુ તમને એક મજાની વાત જણાવુ કેવી રીતે આ સિંગાપોરે ભારતની સેવા કરે છે તેની. મને હજુ યાદ છે એ દીવસ કે જ્યા આ પિતા-પુત્ર ની જોડી NGO ની ઓફીસ પર આવી કે જ્યા હુ સેવા આપતો હતો. આ લોકો વિવિધ સેવા પ્રવ્રુતીઓ વિષે વિષેસ રસ લઇને પુછ પરછ કરતા હતા. હું મનમાં જ ઘણો લગણી સભર થઇ રહ્યો હતો. કેવા મહાન પિતા છે જે પોતાના સંતાનને સમાજ સેવાના પાઠ ભણાવી રહ્યા છે. અને પોતે પણ રસ લઇને  અને ખાસ તો સમય કાઢીને અહીં આવ્યા છે.

પરંતુ પછી વાતનો દોર સર્ટીફીકેટ તરફ વડ્યો. સર્ટીફીકેટ કેવુ હશે, સું લખ્યુ હશે વગેરે. મે પુરા સન્માન સાથે પુછ્યુ, કે ભાઇ સર્ટીફીકેટમાં આટલો રસ સા માટે લો છો. તો મને જે જવાબ મળ્યો તે સાંભડીને હું દંગ રહી ગયો.  વાત જાણે એમ છે કે જો આવી સેવા પ્રવ્રુતીના સર્ટીફીકેટ બીડવામાં આવે તો સીંગાપોરના વીઝા મળવાની સક્યતા થોડી વધી જાય છે.

પછી મને આખી વાત સમજાય અને મારા ગદગદ થયેલા મનની આંખો ખુલી અને કામ પર લાગી. પાછળથી શાંતીથી વિચારતા આ સન્માન ની ભાવના પેલા પીતા પરથી ખસીને સીંગાપોર તરફ વળવા લાગી. કેવો મહાન છે આ દેસ ,ત્યા બેઠા બેઠા ભારતની સેવા કરે છે માત્ર એક નીયમ બનાવીને. સંભવ છે પેલો છોકરો દેસ-હિત માટે કોઇ ખાસ કરવાનો જ ન હતો.  તે તો માત્ર સીંગાપોર જવામાં રસ હતો. પણ આ બહાને ભારતને તેની સેવાનો થોડો લાભ મળ્યો.

Thank you Singapore

Please visit my website Humchale.in

,

Leave a comment

હમચલે અબ હિંદુસ્તાન ચલે.


મિત્રો,

આપણે સારા માણસો છીએ.જીવનમાં આપણે કુંટૂબીજનોના સુખ માટે અવીરત પ્રય્તનશીલ હોઇએ છીએ. માબાપ દાદાદાદી, અને સમાજ પ્રત્યે વિનયપુર્વક વ્યવહાર કરતા હોઇએ છીએ. જ્યારે જ્યારે પ્રસંગ ઉભા થાય ત્યારે. તન મન અને ધનથી સમાજનુ ઋણ અદા કરતા રહીએ છીએ.આમ છતા ચીત્ર એવુ ઉભુ થયુ છે. કે ચારે બાજુ નીરાસા  અને સ્વાર્થનુ સામ્રાજ્ય દેખાય છે. ભ્રસ્ટાચાર,સ્વાર્થ અને સંવેદનહીનતાના અથાક દરીયામાં આપણે તો ટીપા કરતા પણ નાન લાગીયે.

હકીકત આન માટે મીડીયા જવાબદાર છે, આજે જ્યા પણ થોડુક પણ ખરાબ થાય છે માત્ર તેને જ બતાવવામાં આવે છે. સરા કામોનો બહુજ ઓછો પ્રચાર થાય છે. નેગેટીવીટીના આવા સતત મારાથી આપણે એમ માનવા લાગીયે છીયે કે બધુ જ ખરાબ છે.

પાંડુરંગ આઠવલેજીએ વર્શો પહેલા કળીયુગની અને સતયુગની વ્યખ્યા આવી આપી હતી. સમાજમાં ૭૦% લોકો ટ્રેનના ડબ્બા જેવા છે. તે જાતે એક ડગ્લુ પણ ચાલી ન સકે. બાકીના ૩૦% લોકો અભીયાન ની કે કસુંક હટકે કરવાની ક્ષમતા ધારાવે છે. અમાંથી ૧૫% લોકો સારા(દેવ) છે અને ૧૫% લોકો  ખરાબ (દાનવ) છે. જે સમયે સારા લોકો એક્જુટ બને છે ત્યારે તેમની એક સામુહિક શક્તી બને છે. અને બાકીના ૭૦% લોકો તેમને અનુસરવા લાગે. આ સમયને સતયુગ ગણવો. જ્યારે સારા લોકો  છુટછવાયા થયી જાય. ત્યારે ખરાબ લોકો સ્વાભાવીક રીતે એકજુટ બની જાય છે અને બાકીના 7૦% લોકો તેમને અનુસરે છે આ સમય એટલે કલીયુગ.

ટુંકમા સારા લોકોને માત્ર સારાઅ કામ કરવાથી અટકિ ન જવુ જોઇએ. જો તમે ૧૦ કામ સારા કરી સકો તો હવે માત્ર ૫ કામ જ કરો. અને બાકીની તમારીશક્તી સંઘટનમાં વાપરો, તમારા જેવા અન્ય સારા લોકોને સાથે જોડો. તો કદાચ એ સાચી દીસા હશે.

આવુ જ એક કદમ મે ઉઠાવ્યુ છે એક વેબસાઇટ દ્વારા જેનુ નામ છે હમચલે.ઇન (Humchale.in), અહી મારા મીત્રો સાથે જે કૈ પણ થોડા કામો કરીએ છીએ તેને બ્લોગ, કે ગ્રુપ દ્વારા પ્રસ્તુત કરીએ છીએ જેથી બીજા લોકોને પણ આ અભીયાનમાં જોડાવાનુ મન થાય. મીત્રો તમે પણ જો સેવાને લગતા કોઇ નાનામોટા કામ કરતા હોય તો જરુરથી  અહી રજુ કરો. જો તમે આવા કોઇ અન્ય લોકોને તમારી આસપાસ જુઓ તો તેમના વીશે પણ લખો, જેથી અન્ય લોકોને તેમની કે તમારી સાથે જોડાવાની પ્રેરણા મળે. તમે કોઇ લેખો લખી સકો તો તે પણ રજુ કરૉ.

ઉમ્મીદ છે તમે મારા આ નાનકડ અભીયાન ને આપણુ આભીયાન ગણી શક્ય એટલો સહયોગ આપશો.

ધન્યવાદ

, , , , , ,

Leave a comment

बहुरत्ना वसुन्धरा

 

 

થોડા  વર્શો પહેલા હું એક વિચાર્થી ઘણો નીરાસ થતો કે આ મારો જન્મ થોડો મોડો થયો, જો મને પણ તક મડી હોત તો કદાચ આઝાદીની લડાઇ જોઇ સક્યો હોત. હુ મારા પીતાજીને ઘણી વખત પુછતો તમે કેમ ગાંધીજીને જોવા એક પણ વખત ના ગયા.હું તમારી જગ્યાયે હોત તો આવો મોકો ક્યારેય ના છોડું. એક વાતે હુંમેસા  ચીતીત રહેતો કે અત્યારે કોઇ હીરો કેમ નથી. સા માટે દેસમાં હીરોનો દુસ્કાળ છે.  સદભાગ્યે હુ તે વખતે હીરો અને કલાકાર વચ્ચે નો ફર્ક જાણતો હતો. અને એવી આશા રાખૂ કે તમે પણ જાણતા જ હશો. આજે આપણે હીરો સબ્દનો કેટલો અનર્થ કરી દીધો છે. કે આજકાલના યુવાનોને પુછો તો કદાચ હીરોનો મતલબ જ “ફિલ્મના કલાકારો” બીજુ શું એમ કહે તો નવાઇ નહી.

પરંતુ છેલ્લા ૨-૩ વર્શથી ખબર નહી કેમ પણ મને એવુ લાગવા લાગ્યુ છે, કે દેસમા તો ગણ્યા ગણાય નહી એવા કેટાલાય હીરો પડ્યા છે. ઇન્ટરનેટ પર હવે માત્ર મનોરંજન નથી  રહ્યુ, યુ-ટ્યુબ ગૂગલ, વગેરે પર શોધશો તો પણ તમને જાણવા મળસે કે આજે પણ ગાંધી છે આજે પણ ભગત સિહ છે. માત્ર આપણે તેમના મરવાની રાહ જોઇએ છીએ.અથવા આપણે માની જ લીધુ છે કે આ જમાનામાં તો ક્યાથી આવા લોકો મળે.

ક્યાં એક સંસ્ક્રુત સુત્ર વાંચ્યુ હતુ તે યાદ આવ્યુ , કે આ ધરતી હંમેસા રત્નો થી ભરેલી રહે છે.  આ ધરતી હંમેસા વિરો,સંતો,ભગ્તોથી ભરેલી રહેશે. અને દરેક યુગમાં આપણા જેવા પામર લોકોને એવો અહેસાસ થયા કરે છે કે આવું તો બધુ ઇતીહાસમાં જ હોય. અત્યારે આવા લોકો ના મળૅ. પણ હું ખોટો હતો. આશા રાખૂ કે તમે તો મારા જેવી ભુલ નહિજ કરી હોય.

 

અધ્યાત્મ વિજ્ઞાન, સેવા એવા ન જાણે કેટલાય ક્ષેત્રોમાં સતત કાર્યરત આ લોકોને જોઇને હવે મને એવું લાગાવા લાગ્યુ છે કે ભગવાને મને તો સૌથી ઉત્તમ સમયમાં જન્મ આપ્યો છે પરંતુ હું આંધડો હતો. જ્યારે આ લોકો સંઘર્શ કરી રહ્યા હતા ત્યારે હું ન જાણે ક્યા ખોવાઇ ગયો હતો. મોડુ તો થઇ ગયુ છે પણ. ઇશ્વરનો એટલો આભાર કે  બહું મોડુ નથી થયુ હજુ તો માત્ર ૩૫વર્સની ઉંમર છે મારી. હજુ તો બીજા ૬૫ બાકી છે.

 

, , ,

1 ટીકા

સેવા એટલે યુવા

ગયા અઠવાળીએ બાજુની એક ગવર્મેંટ એન્જીનીરીંગ કોલેજમાં, વિધ્યાર્થીઓને સેવા પ્રવ્રુતી માટે ઉત્સાહીત કરવાનો કાર્યક્રમ રાખેલ.  યાદગાર તેમજ ઘણૂં શીખવાળનાર રહ્યો.મારા વર્સોના અનુભવથી હું જે શીખેલ તેમ આ બહુ અઘરુ કામ હશે તેમ વીચારી રાખેલ.  કોઇ પણ જાતની “ઓળખાણ” વિના પ્રથમ વખત પ્રિંસીપાલને મળ્યો. તે  મારો વિસ્મયકારી સુખદ અનુભવ હતો. હું તૈયાર હતો કે સંભવતઃ તેઓ મારા પ્રસ્તાવનો અસ્વિકાર પણ કરે. પરંતુ એવુ કશુ બન્યુ નહી. તેમને સહર્સ સ્વીકાર કર્યો. મારા માટે કોલેજમાંથીજ બે વિધ્યાર્થી વ્યવસ્થામાં મદદરુપ થવા આપ્યા.અમે ત્રણે જણાને યોજના બનાવી, રુમની વ્યવસ્થા કરી અને એક દીવસ નક્કી કર્યો. થોળા પેમ્ફલેટ બનાવી બધા નોટીસબોર્ડ પર મુક્યા.મને એમ કે ૩૦ જેટલા છોકરા ભુલ્યા ભટક્યા આવી જશે તો ઘણું. તેમાંથી ૪-૫ જણ પણ મારી સેવા પ્રવ્રુતીઓમા સહ્ભાગીદાર બને તો ગંગા નાહ્યા. બસ આટલી નાની અપેક્ષા હતી. એકાદ બે video  અને  PPT બનાવી હતી, તે પણ કદાચ ત્યા પ્રોજેક્ટર જેવુ કઇ હોય તો, એમ વિચારીને. ઉડતી ઉડતી એવી વાત જાણવા મળી હતી કે જે રુમ અમને ફાળવવામાં આવ્યો હતો તે પણ કદાચ કોઇ પ્રોફેસર માગી શકે છે.

પણ જે દીવસે કાર્યક્રમ હતો તે દીવશે બધુ શુભ થવા લાગ્યુ. છેલ્લી ઘડીએ અમને એક ઘણો જ વીશાળ ઓડીટોરીઅમ મળ્યો. અધ્ધતન સુવીધા વાળૉ. માઇક, વિશાળ પળદો ૩૦૦ વીધ્યાર્થી સમાય તેવી જગ્યા. સૌથી વધારે વિષ્મય તો ત્યારે થયો કે આખો ઓડીટોરીયમ ભરેલો હતો. એટલુ જ નહી કાર્યક્રમને અંતે ૯૦ વિધ્યાર્થીઓએ પોતાના નામ નોંધાવ્યા, સપ્તાહમાં બે કલાકની સેવા પ્રવ્રુતી માટે.

આ અખી ઘટનામાં મારા બે મોટા ભ્રમ ભાગ્યા. એક તો  એક મે મારા ૧૨ વર્ષના કોર્પોરેટ ક્ષેત્રના અનુભવથી જે શીખ્યો તે હવે ભુલવું પડશે. એટલેકે, કોઇ પણ નવું કાર્ય કરવુ હોય તો હજાર સવાલો ઉઠે. અને કેટલાયને સમજાવવા પડે.સાવ આમ જ કોઇ તૈયાર ન થાય. હું જેને અનુભવ માનતો હતો તે એવા લોકોનો સહવાસ હતો જેમને પગાર મળે છે. બસ આમજ કોઇ  આવે અને તે પણ યુવાન ત્યારે પરીસ્થીતી સાવ અલગ હોય છે.

બીજુ કે આજનો યુવાન ભટકી ગયો છે. તે જીવન વીશે બહુજ  ઓછી સમજણ છે. સેવા જેવુ ક્ષેત્ર બહુ બોરીંગ છે તેના માટે. હું તો ત્યા સુધી વિચારતો હતો કે રીટાયર્ડ કે પ્રૌઢ લોકોનો સાથ  લઇસ અને તેમની સાથે કામ કરવાની બહું મજા આવશે. પણ ઉલટાનું એમની સાથે કામ કરીને મારામાં થોડી ઘણી નેગેટીવીટી આવી તે આ યુવાનોના સાથથી દુર થઇ. યુવાનો બહુ સવાલ નથી પુછતા,  આમ થશે તો? તેમ થશે તો? એવુ કઇ જ નહી. સફળતા કે નીસ્ફળતાની કોઇ વ્યાખ્યા જ નહી. તો પછી શરમાવાની વાત તો બહું દુરની કહેવાય.તેમને તો બસ ચલો કહો એટલે તૈયાર. આપણા સમાજે યુવાનોનો સદુપયોગ કરતા નથી આવડતુ. અન્ય કેટલાય દેસોમાં દરેક યુવાન સેનામાં અમુક મહીના ફરજીયાત આપવાનો હોય છે. તેમ જો આપણે પણ એક વર્ષ ફર્જીયાત આપણા યુવાનોને દેસસેવામાં લગાવીશું તો ખુશીથી જોડાશે હા તેમના સમજદાર માબાપો વીરોધ કરશે તે અલગ વાત છે. પરંતુ દેસમાં સેવાની એવી ભરતી આવશે કે બધુ જ બરાબર થૈ જશે. શુ કહો છો?

અત્યારે તો હુ આ ૯૦ વિધ્યાર્થીઓ માટે અલગ અલગ પ્રવ્રુતીઓ ઉભી કરવામાં વ્યસ્ત છું. સમય મળ્યો તો બિજી કોઇ કોલેજને પણ જોડીશ.

, , , , , ,

Leave a comment